Köşesi Isırılamayan Ekmek Yapmışlar

Bu sabah erkenden kalktım. Kendimi dışarıya attım. Evin dışına; sabah koşuşturmacasının, trafiğin içine. Ellerim cebimde başım yerde yürüyordum. Başımı kaldırınca hem tam karşımdaki güneş gözümü alıyor hem de egsoz kokusu ciğerlerime daha iyi işliyordu.

Böyle ben yaşlarda bir çocuk gördüm. Ben yaşlarda ve çocuk kelimelerini bir arada kullanmam doğru olmadı gibi geldi. Yakın zamanda yirmiye merdiven dayayacak kişiye çocuk denmez heralde, denmemeli.

ekmegin-kosesini-isirmakSosyal eleştirimi de yaptıktan sonra kaldığım yerden devam ediyorum. Ben yaşlarda bir delikanlı gördüm. Fırından ekmek almış gidiyor. Ne de güzel koktu o ekmek. Bir de baktım ki ekmeğin köşesi ısırılmış. O koku, o köşesi koparılmış ekmek beni yıllar yıllar öncesine götürdü. Bakkala ekmek almaya gidip de dönüşte ekmeğin köşesinden ısırılan zamanlara. Eve gelince annemin gösterdiği tepkilere. Şimdi daha iyi anlıyorum, kötü bir niyeti yoktu. Belki ekmeğin kırıntılarının yere dökülmesini istemiyordu belki de ben ekmeği ısırmış büyük bir keyifle yerken aç birisinin beni görebileceğini düşünüyordu. Hem çocuk aklıyla nasıl anlayacaksın ki…

Fırının önünde durdum. Ellerim hala cebimde. Köşesi ısırılmış ekmek ve onu ısıran arkadaş görüş açımdan çıkarken çocukluğum da gözlerimin önünden çekilip gitti. Orada biraz durduktan sonra fırına girdim, iki ekmek aldım, sonra eve doğru yöneldim.

Bi’ çılgınlık yapıp ekmeğin köşesini ısırmak geldi içimden. Tam ısıracaktım ki eve döndüğümde annemin kapıyı açıp bana kızamayacağı geldi aklıma. Geçmişe özlemin üzerine biraz hasret ve biraz da hüzün ekmiştim zaten. Eğer şimdi ısırırsam, eve varıp zili çaldığımda ev arkadaşım kapıyı açınca hüznümün üzerine daha fazla acı ekleneceğini tahmin ettiğimden ısıramadım. Yutkundum. Dedim bu kadar hüzün yeter.

Geçen cumartesi sabahı evimde, babam ocağında, anam kucağında olacaktım. Gün sayıyordum üç aydır yüzünü göremediğim aileme kavuşmak için. Taki o kötü haberi alana kadar…

Bir insan en sevdiği dersten FF alır mı hiç? Keşke fizik sevgimi hocama daha iyi anlatabilseydim de final sınavından daha yüksek bir puan verseydi. Ama dersi geçebilmek için sevmek yeterli olmuyormuş, sayfalarca kağıt vermek yeterli olmuyormuş. Evet, fizikten FF ile bütünlemeye kalmışım. Evet, alanımda gireceğim ilk bütünleme sınavım (geçen seneki ingilizceyi saymıyorum o alanımda değildi). Olay bütünlemeye kalmak, dersten geçememek falan değil. Benim takıldığım nokta aileme, memleketime bir hafta daha geç kavuşacak olmak. Aylardır saydığım günlerin sonuncusunun heyecanını yaşarken bir hafta daha İstanbul’da kalacağım gerçeği.

Allah’ın izniyle bu cuma gecesi yola çıkıp cumartesi sabahı Kütahya’da olacağım. Dua edin bu dostunuza da bir aksilik çıkmasın, şu fizik meretinden geçebileyim.
Şafak 3!

Yeni bir yazı yazdığımda size haber vermemi isterseniz aşağıya E-Posta adresinizi yazın.




Anında size bir onay maili göndereceğim. Onayladıktan sonra ne zaman yazı yazsam ilk siz haberdar olacaksınız.

4 Yorumlu

  1. isimsiz 21 Ocak 2015 Cevapla
  2. Sezer 31 Ocak 2015 Cevapla
    • Mustafa 31 Ocak 2015 Cevapla
  3. Ali Çömez 18 Şubat 2015 Cevapla

Yazı hakkındaki düşünceleriniz neler?

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir


gün-doğumu-sunrise
Karanlıkların Üzerinde Kutlu Bir Doğum
burusmus-kagitlar
Buruşmuş Kağıt Topları
No Preview
Seve Seve
No Preview
Uyanış #Derinlerin Gölgesi – 6