Bunca Vakittir Ne mi Yapıyorum?

Selam olsun ey uzunca bir süreden sonra nihayet bir selam verebilen acizin selamını alacak olanlar. Nasılsınız? Ben iyiyim elhamdülillah, sağolun, varolun. Bu sefer çaya yetişemedim ama ocağa yeni koydum. Hazır o da demlenirken, siz sormadan bu uzunca aradan bahsedeyim biraz. Nedeninden, neredesinden, nasılından.

Bu uzunca süre içerisinde kendimle başbaşa kalmam gerekti. Düşünülmesi gereken şeylere biraz zaman ayırmam gerekti. İçinde bulunduğum yeri, içinde bulunduğum anı, içinde bulunduğum hikayeyi, içinde bulunduğum hayatı sorgulamam gerekti. Sorguladım. Sorgulamaya çalıştım.

zeytinlerin-arasindan-uzanan-yol sahil

Son 3 sene içerisinde ufak bir problem olduğuna bir türlü kendimi inandıramadığım, içimde yaşadığım telkinler tam beni problemin ufak oluşuna inandıracakken sabır testisine düşen yeni bir damlanın, testinin ağız kısmından duyulan “yok yok ufak değilmiş abi bu” şeklindeki yankısıyla bir miktar daha burkulan bir zaman dilimi, bu sürecin içerisindeydi mesela. Geçen hafta yaptığım bir anlaşma yani gelişme, bu problemin artık problem olmayacağına, en azından ufak bir problem olacağına umut oldu.

Robot teknolojisine olan ilgim ve heyecanım somutluk kazandı. MUFE Robotics robot takımına girdim ve takım içerisindeki 4 kişiyle güzel bir grup olduk. Arama kurtarma alanında robot çalışmalarımıza başladık.

Çalışmak istediğim sektörden bir isimle tanıştım. Kısa ama güzel ve verimli bir muhabbetimiz oldu.

Okulda aldığım derslerin benim için verimsiz olması sebebiyle bu süreçte okula sadece bir dersi takip etmek için gittim. Arkadaşlarım bunun bir çılgınlık (ya da delilik ya da aklını yitirmişlik ya da boşvermişlik ya da ya da ya da…) olduğunu düşünüyorlar. Belki haklılar. Ben öğrenciysem görevim, işim öğrencilik yapıp okulumu okumak belki. Ama içinde bulunduğum eğitim sistemi beni sistemden uzak kalarak eğitilmeme zorluyor gibi. Hocam bana bir şeyler veremiyorsa ya da ben hocamdan bir şeyler alamıyorsam okul sıralarında oturmamın bana zarardan başka bir şey getireceğini düşünmüyorum.

Ben eğitilmek istiyorum, güdülmek değil. Ben öğrenmek istiyorum, vaktimi kaybetmek değil.

Yaradanın her birimizin önüne oradan yürüyüp O’na varalım diye çizdiği yolda ilerlerken yolum Konya iline de uğradı. Önceki yazıda bahsettiğimin haricinde on gün süren bir misafirlik oldu. Burada hayatımın dönüm noktalarından olduğunu düşündüğüm çok önemli gelişmeler oldu. Şöyle ki, istikamet üzere olduğum yolda ilerlerken tabiat kanunları gereği yolum gündüzleri aydınlık, geceleri karanlık olurdu. Yolumu, birlikte yürüdüğümüzde geceleri de gündüzleri gibi aydınlatacak bir Güneş doğdu. Bir anlaşma da O’nunla yaptım. Yolumuz artık geceleri de aydınlık, Allah nefes verdiği müddetçe öyle de olacak gibi.
Dualarınızla…

iznikte-gun-batimi

13 Comments

  1. Burak Odabaş 28 Ocak 2016 Reply
  2. sahiberry 1 Mart 2016 Reply
  3. Kozba 15 Mart 2016 Reply
  4. Mert Can İlter 20 Mart 2016 Reply
  5. hasan yılmaz 4 Nisan 2016 Reply
  6. Oğuz Alp Tan 22 Mayıs 2016 Reply
  7. tamer 13 Temmuz 2016 Reply
  8. Ahmet Düzen 18 Temmuz 2016 Reply
  9. İstanbul Kürdoğlu 27 Temmuz 2016 Reply
  10. İstanbul Kürdoğlu 27 Temmuz 2016 Reply
  11. Mahmut Tek 11 Ağustos 2016 Reply
  12. Bilgirazzi 24 Ocak 2017 Reply

Bu konuda sen ne düşünüyorsun?

%d blogcu bunu beğendi: